Jel

Van burn-out naar volle bak werkplezier. Jel voelde, toen hij bij Hoppenbrouwers kwam te werken, zijn technisch vuur weer branden. Intussen rijdt hij als inspecteur van locatie naar locatie. En altijd met een glimlach.

Niet dat zijn vorige werkgever iets verkeerd deed, maar Jel was er niet gelukkig. De werkzaamheden begonnen hem tegen te staan. Voordat hij het wist, vertrok hij iedere dag ongelukkig naar zijn werk. En dat anderhalf jaar lang. “En toen ineens lukte het niet meer”, vertelt Jel. “Ik was zo vaak over mijn eigen grens gegaan, dat ik totaal afbrandde. Ik had zoveel binnengehouden, lichamelijk en geestelijk voelde ik me leeg.”

Weg druk

Lang verhaal kort: Jel komt op detacheringsbasis te werken voor Hoppenbrouwers. Hij start als monteur in de buitendienst. “Gelukkig, en dat moet gezegd worden, stond mijn oud-werkgever heel positief tegenover een detachering”, licht Jel toe. “Hij zag ook wel in, dat ik niet gelukkig was bij hem. Vanaf de eerste dag bij Hoppenbrouwers viel er een last mijn schouders. Ik was vrij van een druk, die ik niet goed in woorden kan uitleggen. Ik ben dan ook direct weer fulltime aan de slag gegaan. Ik voelde aan alles: dit is goed, hier voel ik me fijn. En dat was en ís zo. Ik heb mijn werkplezier weer terug. Voor de volle 100 procent.”

Eerste inspecteur in Sittard

En niet alleen het werkplezier is in volle hevigheid terug. Jel heeft ook een leuke stap gemaakt. Hij mag zich de eerste Hoppenbrouwers inspecteur in Sittard noemen. Jel: “In Udenhout hebben we een inspectieteam, maar in Sittard nog niet. Nu ben ik degene die van locatie naar locatie reist om daar de nodige inspecties uit te voeren. Heel leuk en afwisselend werk. Precies de uitdaging waar ik naar op zoek was. Want als ik iets heb geleerd, dan is het dat ik uitdaging nodig heb. Daarnaast weet ik nu veel beter mijn grenzen aan te geven, waardoor ik een betere balans heb tussen werk en privé.”

Geen loze woorden

De openheid, de transparantie, de gemoedelijkheid, de interesse voor elkaar en zo zijn er nog meer zaken te noemen, die Jel zo goed doen als hij het over Hoppenbrouwers heeft. “Die betreffende dorpsgenoot is mijn coach. Hij, en ook anderen, vraagt heel regelmatig hoe het met me gaat en heeft een luisterend oor. En dat vraagt hij niet aan mij, omdat ik een burn-out heb gehad. Hij vraagt dat, omdat hij het echt wil weten. Omdat ze hier naar je omkijken en willen dat het goed met je gaat. Het motto ‘medewerkers op één’ is dus geen loze kreet. Dat is écht zo!”